Magdalena Laskowska, Niebo nad Dłużewem - 2018, alkid/płótno, 46 x 81 cm.

Malarstwo Magdaleny Laskowskiej — współczesny pejzaż, natura i pamięć miejsca

W obrazach Magdaleny Laskowskiej pejzaż nie jest jedynie przedstawieniem natury. To raczej przestrzeń, w której coś się wydarza — choć nie zawsze w sposób dosłowny. Czasem jest to tylko zmiana światła na horyzoncie, czasem delikatny ruch gałęzi, czasem cisza zimowego dnia, która wydaje się gęstsza niż powietrze.

Artystka urodzona w 1985 roku , wykształcona na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni prof. Stanisława Baja, konsekwentnie buduje własny język malarski: oszczędny, skupiony, a jednocześnie pełen emocjonalnej głębi. Jej prace nie krzyczą kolorem ani nie próbują przytłoczyć formą. Zamiast tego zapraszają widza do uważnego spojrzenia — do zatrzymania się na chwilę, jakby przed oknem, za którym rozciąga się znajomy, ale nieuchwytny krajobraz.

Pejzaże Laskowskiej są współczesne, lecz mają w sobie coś ponadczasowego: wrażenie, że natura pozostaje miejscem pamięci, spokoju i zadumy, nawet w świecie pełnym pośpiechu.
 

Magdalena Laskowska, Na molo w Sopocie - 2016, olej/alkid/płótno, 38x61 cm.

Pejzaż jako temat i język malarski

Natura nie jako tło, lecz jako bohater obrazu

W malarstwie Magdaleny Laskowskiej natura staje się główną postacią. Krajobraz nie pełni funkcji dekoracyjnej — nie jest tłem dla wydarzeń ani scenografią dla opowieści o człowieku. Przeciwnie: to sama przyroda opowiada historię.

Linia drzew, rytm wzgórz, rozległość nieba — wszystko zdaje się mówić o czymś więcej niż tylko o miejscu. Artystka patrzy na pejzaż jak na przestrzeń wewnętrzną, emocjonalną. Jej obrazy przypominają, że krajobraz może być doświadczeniem: chwilą ciszy, która zostaje z nami długo po tym, jak odwrócimy wzrok.

W wielu pracach pojawia się też subtelny ślad obecności człowieka — nie jako dominującej figury, lecz jako kogoś, kto jest częścią natury. To spojrzenie bliskie współczesnej wrażliwości: nie stawiamy się ponad światem, lecz próbujemy w nim zamieszkać.

Cisza pejzażu — znak rozpoznawczy malarstwa Magdaleny Laskowskiej

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów twórczości Laskowskiej jest cisza. Jej pejzaże są wyciszone, jakby uchwycone w momencie zawieszenia. Nie ma w nich gwałtowności, ale jest napięcie — delikatne, niemal niewidoczne, jak oddech natury.

To malarstwo, które nie opowiada wprost, lecz sugeruje. Widz staje się częścią tej opowieści, dopowiadając własne wspomnienia i emocje. Być może dlatego obrazy artystki działają tak mocno: każdy z nas zna pejzaż, który nagle staje się czymś więcej niż widokiem.
 

Magdalena Laskowska, Wisła I -2014, olej alkidowy/płótno, 89 x 116 cm

Światło i kolor — narzędzia opowieści

Światło jako główny budulec przestrzeni

W obrazach Magdaleny Laskowskiej światło nie jest tylko efektem malarskim. To ono organizuje przestrzeń i nadaje jej sens. Często jest to światło rozproszone, zimowe, delikatne — takie, które nie oślepia, lecz otula.

Artystka potrafi uchwycić moment przejścia: chwilę między dniem a zmierzchem, między pogodą a mgłą. W tych obrazach światło staje się metaforą czasu, który płynie, i chwil, które przemijają, zanim zdążymy je nazwać.

Kolor jako emocja, nie dekoracja

Paleta barw Laskowskiej jest zazwyczaj oszczędna. Zielenie, błękity, szarości, czasem przygaszone biele — wszystko podporządkowane jest nastrojowi. Kolor nie jest tu ozdobą, lecz emocją.

Dzięki tej dyscyplinie pejzaże artystki zyskują elegancję i spójność. Są współczesne, ale nie podążają za modą. Raczej budują własny rytm, spokojny i ponadczasowy.

Magdalena Laskowska, Leśny totem, olej/alkid/płótno, 54 x 73 cm.

Magdalena Laskowska w tradycji pejzażu

Polski pejzaż współczesny

Pejzaż ma w polskim malarstwie szczególne miejsce — od realistycznych przedstawień natury po symboliczne krajobrazy, w których odbijała się historia i tożsamość. Współcześni artyści wracają do tego tematu nie po to, by dokumentować świat, lecz by go interpretować.

Twórczość Magdaleny Laskowskiej wpisuje się w tę tradycję, ale mówi językiem dzisiejszej wrażliwości. Jej obrazy przypominają, że pejzaż nadal może być przestrzenią duchową — miejscem refleksji, ciszy i uważności.

Kontekst pejzażu w malarstwie polskim omawiają m.in. opracowania wydawnictwa Arkady ( w: Żródła, na dole strony ) 

Magdalena Laskowska, Arezzo, olej/alkid/płótno, 100 x 120 cm.

Inspiracje światowe — dialog z historią sztuki

Choć Magdalena Laskowska wypracowała własny, rozpoznawalny język pejzażu, jej malarstwo nie powstaje w próżni. Każdy obraz jest częścią większej rozmowy — z tradycją, z historią patrzenia na naturę, z artystami, którzy przed nią próbowali uchwycić to samo nieuchwytne: ciszę przestrzeni, światło chwili, emocję krajobrazu.

Pejzaż, w ujęciu Laskowskiej, staje się czymś więcej niż przedstawieniem miejsca. To raczej stan wewnętrzny — krajobraz, który nosimy w pamięci, i do którego wracamy, nawet jeśli istnieje tylko na płótnie. W tym sensie jej prace można odczytywać jako subtelny dialog z wielkimi tradycjami europejskiego malarstwa pejzażowego, od romantyzmu po współczesność.

Caspar David Friedrich — pejzaż jako metafizyka

Romantyczne obrazy Caspara Davida Friedricha uczyniły z natury przestrzeń duchowego doświadczenia. W jego krajobrazach człowiek jest zaledwie cieniem wobec ogromu świata — małą sylwetką na tle nieba, morza, gór. Pejzaż nie jest tam widokiem, lecz medytacją: pytaniem o nieskończoność, o samotność, o miejsce człowieka w świecie.

W malarstwie Magdaleny Laskowskiej można odnaleźć podobny ton — nie w dosłownym cytacie, ale w sposobie budowania atmosfery. Jej obrazy również operują ciszą i dystansem, pozostawiają przestrzeń dla kontemplacji. Natura staje się w nich czymś większym niż scenerią: jest obecnością, która przekracza codzienność i prowadzi widza ku zatrzymaniu.
 

Peter Doig — krajobraz pamięci

Współczesny pejzaż Petera Doiga istnieje na granicy realności i snu. Jego obrazy wyglądają jak wspomnienia miejsc — nie do końca pewne, lekko przesunięte, zanurzone w nostalgii. Doig pokazuje, że pejzaż nie musi być dokumentem. Może być opowieścią o pamięci, o emocjach związanych z przestrzenią, o tym, co zostaje w nas po spojrzeniu.

Podobnie u Laskowskiej krajobraz staje się czymś intymnym. Jej pejzaże często wydają się zapisane nie tyle z natury, co z doświadczenia natury — z chwili ciszy, z uczucia światła, z atmosfery miejsca. To obrazy, które nie mówią: „oto widok”, lecz raczej: „oto stan, w którym można się zatrzymać”.

Claude Monet — światło jako temat

Nie sposób mówić o pejzażu bez światła. Claude Monet uczynił z natury laboratorium widzenia, badając zmienność pór dnia, refleksy na wodzie, ulotność atmosfery. W jego obrazach pejzaż staje się przede wszystkim światłem — tym, co przemija najszybciej i co najtrudniej uchwycić.

U Magdaleny Laskowskiej światło jest bardziej skupione, mniej migotliwe, ale równie fundamentalne. To ono buduje sens przestrzeni, wyznacza rytm kompozycji, nadaje pejzażom miękkość i ciszę. Światło w jej obrazach nie jest efektem — jest językiem. To dzięki niemu pejzaż staje się opowieścią o czasie, o przemijaniu, o delikatnej obecności natury.

Pejzaż jako obecność w domu i kolekcji

Obrazy Magdaleny Laskowskiej mają niezwykłą cechę: są subtelne, ale pozostają w pamięci. Dzięki temu doskonale odnajdują się w przestrzeni wnętrz — nie dominują, lecz nadają głębię.

Pejzaż staje się tu obecnością: fragmentem natury, który zamieszkuje z nami. To sztuka dla tych, którzy szukają czegoś więcej niż dekoracji — chcą obrazu, który przynosi spokój i rytm.

Podsumowanie — natura jako opowieść

Malarstwo Magdaleny Laskowskiej przypomina, że pejzaż nie musi być spektakularny, by był poruszający. W jej obrazach natura staje się przestrzenią ciszy, światła i pamięci — miejscem, w którym można się zatrzymać.

To współczesne malarstwo pejzażowe, które nie szuka efektu, lecz uważności. Obrazy artystki są propozycją dla tych, którzy chcą wprowadzić do swojego życia fragment natury — spokojny, poetycki, prawdziwy.

Zobacz obrazy Magdaleny Laskowskiej  aktualnie dostępne w Art Office


Źródła:
https://arkady.eu/naklad-wyczerpany/pejzaz-w-malarstwie-polskim-landscape-in-polish-painting/
https://en.wikipedia.org/wiki/Caspar_David_Friedrich
https://en.wikipedia.org/wiki/Peter_Doig
https://en.wikipedia.org/wiki/Claude_Monet